Digitaal Maasbracht

Linne

Het dorp ligt op een zogeheten laagterras aan de oever van de rivier de Maas. Linne wordt voor het eerst genoemd in een oorkonde van 24 juni 943. Maar uit opgravingen kan worden opgemaakt dat er in de Romeinse tijd al mensen woonden. Bovendien blijkt uit oppervlaktevondsten dat er in de oude steentijd ook al mensen hebben verbleven.
Door de ligging op het laagterras wordt Linne vrijwel geheel gevrijwaard van overstromingen zelfs als de Maas een extreem hoge waterstand bereikt zoals in 1993 en 1995 het geval was. Een uitzondering hierop vormt de Linnerweerd. Dit gebied is gelegen in het winterbedgebied van de maas aan de voet van het laagterras. De naam Linne is waarschijnlijk afkomstig van het Germaanse Linni(Linde) of Lin(Ahorn). Dit zou worden bevestigd door het feit dat Linne in de Middeleeuwen op verschillende kaarten voorkomt als Linlo waarbij het achtervoegsel lo bos betekent.
Een andere verklaring kan zijn dat de naam afkomstig is van het Germaanse hlinde dat heuvelhelling betekent of van het Keltische lindo dat water betekent. In dit laatste geval zou Linne dus een nederzetting aan het water zijn.

De stuw van Linne

De stuw van Linne maakt onderdeel uit van een groter waterbouwkundig complex. In 1918 werd begonnen aan de bouw van deze stuw en de daarbij behorende sluis. De stuw is gebouwd om de rivier beter bevaarbaar te maken. De sluis die hierdoor noodzakelijk werd bekortte bovendien de vaarweg, doordat een grote bocht van de rivier(meander) werd afgesneden.
Later is naast de eerste sluis nog een tweede aangelegd die toegang geeft tot het Lateraalkanaal. Dit kanaal zorgt er voor dat de vaarweg nog aanzienlijk wordt bekort.

Op 20 oktober 1925 stelde koningin Wilhelmina de stuw, het eerste stuwcomplex van de Maas, officieel in gebruik. Twee dagen later werd eveneens begonnen met de aanleg van het Julianakanaal.
Sinds enkele jaren kan men met de fiets of te voet over deze stuw naar de andere kant van de rivier. Ook is naast de stuw een waterkrachtcentrale gebouwd. Deze levert elektriciteit aan het openbare net. Naast deze centrale is een vistrap aangelegd, zodat vissen verder stroomopwaarts gelegen paaigronden kunnen bereiken.

De Linnerweerd

De Linnerweerd is globaal gelegen tussen de Maas en het laagterras. Het vormt de uiterwaarden van de Maas en wordt doorsneden door de Vlootbeek. Deze beek mondt uit in de rivier. Vanuit Linne loopt er een weg naar de stuw die het gebied toegankelijk maakt. Het gebied wordt voornamelijk gebruikt voor landbouw. Opvallend zijn de weilanden die met populieren zijn omzoomd. Deze worden afgewisseld met kleine bospercelen en boomgaarden.
In dit gebied liggen naast een aantal boerderijen twee landgoederen met karakteristieke huizen. De oudste van de twee is kasteel Heysteren en dateert van voor 1789.

Kerk van Linne

Linne had in 1057 al een eigen kerk. Het is daarmee een van de oudste parochies uit deze regio.
De huidige parochiekerk van St. Martinus werd tegen het einde van de 19^e eeuw gebouwd door Caspar Franssen uit Roermond.
In 1945 werd de toren door de Duitsers opgeblazen. Hierdoor werd ook de rest van de kerk beschadigd. De kerk werd opnieuw opgebouwd, maar de vorm van de toren werd aangepast. De toren kreeg een puntdak in de vorm van een piramide.
Tijdens de aardbeving van 13 april 1992 raakten de toren en de kerk opnieuw beschadigd. Met inzet van vele vrijwilligers en allerlei hulpfondsen werden beide hersteld. De toren kreeg daarbij het oorspronkelijke uiterlijk van voor 1945 weer terug.

Maasplassen

Door uitgebreide grind en zandwinning veranderde het riviergebied tussen Linne en Roermond geheel van karakter. Er ontstonden grote waterplassen, die thans gebruikt worden voor grootschalige waterrecreatie. Deze Maasplassen strekken zich uit van Ohé en Laak tot aan Asselt. Naast jachthavens, dagstranden en campings zijn er ook natuurgebieden ingericht. Zo hoopt men te bereiken dat er een gevarieerd landschap tot ontwikkeling komt. Dicht in de buurt van Linne ligt bijvoorbeeld het natuurgebied Isabellegreend. Omdat er op de voedselrijke rivieroevers bomen zo snel groeien dat binnen enkele jaren een ondoordringbaar bos zou ontstaan heeft men er voor gezorgd dat er grote zoogdieren grazen. Deze dieren zorgen er voor dat er naast bos ook bloemrijke graslanden en struikgewas kan ontstaan.
Er grazen Poolse konikpaarden en Schotse Galloways. Deze dieren zijn goed opgewassen tegen de winterse omstandigheden en hebben weinig verzorging nodig. Dat is ook wel nodig want ze blijven het hele jaar in het gebied. De natuurterreinen zijn vrij toegankelijk voor wandelaars van zonsopgang tot zonsondergang.